Afgelopen met de gedoogcultuur!

Tijdens een rustige vakantieweek midden in de winter op één van de Waddeneilanden is er alle tijd om een boek te lezen en dit keer was dat de Vastgoedfraude. In dat boek wordt op een haarfijne wijze uiteengezet hoe een groot aantal heren zich de afgelopen jaren op een ongeoorloofde wijze financieel hebben verrijkt. In het boek worden namen genoemd van een aantal personen die ik, in de tijd dat ikzelf actief was in de vastgoedwereld, regelmatig heb horen noemen en zij mij niet geheel onbekend zijn. Zo dwalen dan mijn gedachten af naar mijn eigen ervaringen en indrukken over de financiële wereld in ons land. Die gedachten werden alleen nog maar gevoed omdat juist in mijn vakantieweek de parlementaire commissie De Wit de verhoren deed in het kader van de kredietcrisis. Ik had dus alle tijd om de verhoren te bekijken van Nout Wellink,van Rijkman Groenink en van Wouter Bos. Dat alles brengt mij toch op de zeer ongemakkelijke gevoelens die ik heb over het feit dat de ethiek en integriteit in Nederland op een zeer bedenkelijk laag peil beginnen te komen.

Uit mijn eigen ervaringen weet ik dat het al jaren niet goed gesteld is met de ethiek binnen de wereld van het onroerend goed. En daarbij besef ik me maar al te goed dat de onroerend goed wereld een afspiegeling is van onze maatschappij en dus er is niets nieuws onder de zon. Maar toch: we verloederen op een zeer bedenkelijke wijze met elkaar. In de cultuur van het bedrijfsleven ,ik bedoel dat in algemene zin, is het normaal geworden om de medewerkers op te zadelen met persoonlijke targets. Targets die niet gestuurd worden op basis van een markttechnisch realisme, maar gestuurd worden op basis van de kosten die afgedekt dienen te worden om de bedrijfsvoering zo rendabel mogelijk te maken. Het gevolg is dat de persoonlijke targets jaarlijks steeds hoger worden opgelegd. Ik heb tijdens een gastcollege Vastgoed & Makelaardij op de Hanzehogeschool Groningen de stelling geponeerd: ethiek verdwijnt, als de target verschijnt !. Neem van mij aan dat deze stelling op een breed front in het Nederlandse bedrijfsleven van toepassing is. Zodra de persoonlijke targets worden gekoppeld aan een bonus, dat is bij vele bedrijfstakken het geval, dan veranderen goed opgevoede en goed opgeleide mensen in “omzetmachines” die het niet meer zo nauw nemen met fatsoen, orde en regel.

Ook het bank- en verzekeringswezen is verworden tot een bedrijfstak waar een verziekte cultuur is ontstaan en waar het omzetspook leidend is geworden bij het managen van het personeel. Wordt de target niet gerealiseerd dan zal er geen bonus worden uitgekeerd. Het gevolg is dat medewerkers die gebonden zijn aan een persoonlijke target er alles aan doen om de target toch te halen en daarbij wordt nogal eens de ethiek in het zakendoen uit het oog verloren. Ik druk me hier dan nog bescheiden uit. In bepaalde bedrijfstakken is een zgn.gedragscode ingevoerd, waarbij de personeelsleden jaarlijks een schriftelijke zedenpreek krijgen van de leiding van het bedrijf en horen hoe zij zich dienen te gedragen zowel binnen als buiten het bedrijf. Deze code wordt beëindigd met een vragenlijst die naar behoren beantwoord dient te worden. Heeft de werknemer dat met goed gevolg gedaan dan ontvangt hij een certificaat van goed gedrag. Ik heb daar grote vraagtekens bij, want houdt de leiding van het bedrijf zich ook aan de gedragscode?

De laatste tijd zien en horen we in alle openbaarheid dat de fatsoensnormen van de grote bazen in de financiële wereld door hen met voeten wordt getreden. Het verhoor van Rijkman Groenink voor de cie.De Wit was dan zo’n voorbeeld van een gedrag waar bij mij de haren overeind gingen staan. Wat een arrogantie. Hoe is het mogelijk dat een topbankier zijn eigen bank zo kan uitverkopen, zelf een enorm kapitaal als bonus ontvangen(€ 30 miljoen) en daarna fris en fruitig door het leven gaan. Tijdens het verhoor voor de cie.De Wit heeft hij vervolgens ook nog toegegeven fouten te hebben gemaakt en vervolgens wijst zijn beschuldigende vinger naar anderen. De verontwaardiging zit diep bij mij. Maar er zijn meer voorbeelden uit de financiële wereld te noemen die niet door de beugel kunnen en eigenlijk aan de rechter voorgelegd moeten worden om te toetsen of het hier om crimineel gedrag gaat. Ik denk daarbij aan de directie en Raad van Commissarissen van de DSB bank. Want wat te denken van de ontwikkelingen bij de DSB bank. Schandalig zoals er jaren is omgesprongen met de klanten van de bank. Valse voorwendsels, verkeerde adviezen en vele andere activiteiten die niet getolereerd kunnen worden, waren gemeengoed bij deze bank.

Hoe is het mogelijk dat dit jarenlang is gedoogd. Schandalig zoals de toezichthouders, waaronder de Nederlandse Bank, dit gedoogbeleid hebben goedgekeurd en op z’n minst wisten van de praktijken van de DSB bank en geen maatregelen namen. Ze stonden erbij en keken er naar. DNB wist wat er gebeurde bij de DSB bank, kende alle feiten maar greep niet in. GEDOGEN ! Een schande voor de Nederlandse bedrijfscultuur dat dit heeft kunnen gebeuren. En dan zie ik Nout Wellink voor de cie.De Wit verklaren dat hij op vele fronten heeft gewaarschuwd en signalen afgegeven. Ik heb daar ernstige bedenkingen over want Wellink heeft kennelijk niet zijn waarschuwingen daar neergelegd waar hij het had moeten leggen en hij heeft zeker niet ingegrepen waar hij had moeten ingrijpen. Deze kritiek heb ik eveneens over de handelswijze van Wellink bij de ICESAVE-affaire. Ook daar roept hij dat hij vele keren heeft gewaarschuwd maar niet ingegrepen. Ook dit heet GEDOGEN en wat is het gevolg? Vele gezinnen, DSB klanten, die uiteindelijk veel geld hebben verloren en nu in zak en as zitten en dan ook nog eens door de curatoren keihard worden aangepakt. Ik wil wel de kanttekening maken bij de ICESAVE-affaire dat vele mensen zelf het risico hebben genomen, gedreven door hebzucht, om hun geld voor een luttel rentepercentage meer in IJsland te stallen. Ik kan het niet verstandig noemen.

En nu ik het toch over het bank- en verzekeringswezen heb: het Tros tv-programma RADAR heeft een enkele keer aandacht besteed aan mensen die tegen hun zin arbeidsongeschikt zijn geworden door ziekte, ongeval of ander lichamelijk letsel. Wat aan de orde is, is dat vele verzekeringsmaatschappijen er een sport van maken om mensen die aantoonbaar arbeidsongeschikt zijn tot op het bot te tergen. De verzekerde arbeidsongeschikte die jarenlang normaal zijn premie heeft betaald, wordt simpelweg niet uitbetaald omdat de verzekeringsmaatschappij met een batterij aan advocaten, de rechtmatige uitkering aan de arbeidsongeschikte vertraagd of zelf weigert uit te betalen.

RADAR heeft op een pijnlijke wijze het schandalige gedrag van vele verzekeringsmaatschappijen openbaar gemaakt en er is niemand in dit land die in staat is om dit gedrag te bestraffen en het voor de rechtmatig verzekerde arbeidsongeschikte op te nemen. Zelfs de ombudsman die in de verzekeringsbranche is aangesteld staat letterlijk te schutteren als hij voor de tv-camera wordt geconfronteerd met de feiten. Dit riekt naar crimineel gedrag. Vooraan in de rij staan als er een verzekering gesloten kan worden, premies opstrijken en weigeren uit te betalen als iemand rechtmatig gebruik maakt van zijn recht om een uitkering uit de verzekeringspot op te eisen.

De Vastgoedfraude, de kredietcrisis, de ongeoorloofde verkoop van de ABN-AMRO bank, Fortis Bank die een overname doet die het niet kan betalen, ongeoorloofde bonuscultuur in het bankwezen die de overheid niet kan of durft aan te pakken, dat alles brengt mij tot een conclusie dat er veel mis is in Nederland. Wij zijn een land geworden van gedogen en niemand doet wat of wil wat doen. Of het nu gaat om de bonussen, de frauderende vastgoedbazen, maar ook het gedogen van de terreur van minderheden (neem Culemborg, Amsterdam, Marrokaanse terreur rond het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen en vele excessen op andere plaatsen), dubbele paspoorten, het ongebreideld uitkeren van kinderbijslag voor kinderen in het buitenland enz. enz. We vinden alles maar goed in dit land. Het druist op een enorme manier in tegen mijn gevoel van rechtvaardigheid en eerlijkheid. De hardwerkende medemens in Nederland, ongeacht cultuur of achtergrond, is de klos en is een gemakkelijke prooi van de politiek en de overheid.

Maar de werkelijke problemen die moeten worden aangepakt, worden niet aangepakt. Is het een wonder dat Wilders een voedingsbodem vindt in ons land?Wat mij betreft moet er een einde komen aan het gedoogbeleid. Orde en regel moet er weer zijn. Zo hebben we dat in wet- en regelgeving afgesproken en vastgelegd in dit land en daarop kennen we geen pardon. Dus weg met de bonuscultuur en de ongebreidelde verrijkingen. De werkelijke problemen in dit land durven we niet aan te pakken, maar het wordt tijd dat het gedoogbeleid voor eens en altijd diep, heel diep wordt begraven, want het aloude gezegde: “ Zachte heelmeesters maken stinkende wonden “ gaat hier volledig op.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *