BESTUUR CCG GENOMINEERD VOOR ANTIPRIJS “DE DODO”

Volgens natuurorganisaties is het palingbestand in Nederland vanaf de jaren vijftig met 95% afgenomen en is de hoeveelheid glasaal (babypaling) vanaf 1980 tot 2010 afgenomen tot onder de 5% en in bepaalde jaren tot nog maar 1% van wat het was.

Op de IUCN Red List of Threatened Species krijgt paling het label “Critically Endangered”. Voor uw informatie, de volgende twee laatste stappen zijn: “Extinct in the Wild” en “Extinct”. Bij paling liggen die twee laatste stappen zoals ik later zal uitleggen overigens maar een paar jaar uit elkaar.

Op de Nederlandse Rode Lijst, opgesteld door het ministerie van LNV, komt paling niet voor. Niet omdat deze niet bedreigd wordt, in tegendeel (zoals de verantwoordelijk minister bijvoorbeeld in 2009 nog erkende en waarop vangstbeleid werd gemaakt ), maar simpelweg omdat deze zich in Nederland niet voortplant.

Volgens Carel Drijver van het Wereld Natuur Fonds, staat het eten van een broodje paling gelijk aan het eten van een broodje panda. Jammer dat een paling er niet zo (ogenschijnlijk) aaibaar uitziet als de panda denk ik dan gelijk.

De beroepsvisserij in Nederland is met 900 ton paling verantwoordelijk voor 70% van de palingsterfte in Nederland. Verdere boosdoeners zijn stuwen en gemalen (50 ton) en aalscholvers (50 ton).

“En kweken dan?”, zult u zeggen. Bij veel vissoorten lijkt dit te werken. Bij paling echter niet. Deze plant zich namelijk niet voort in gevangenschap. De jonge op te kweken palingen komen uit het wild. Logisch dus, dat Greenpeace een klacht heeft ingediend tegen de Stichting Duurzame Paling bij de Reclame Code Commissie. De palingsector misleidt de consument door te zeggen dat consumptie van de ernstig bedreigde Europese aal onder bepaalde voorwaarden “duurzaam” genoemd mag worden. Het Wereld Natuurfonds steunt deze klacht.

Het is bijna ironisch, dat een mogelijke redding van de paling mogelijk kan komen uit het feit dat paling uit de grote rivieren grote hoeveelheden dioxine in zich hebben, waardoor zij een gevaar vormen voor de volksgezondheid.

De Partij voor de Dieren pleit (16 maart 2011) voor een totaalverbod op de vangst van paling. Zou dit er al komen, dan duurt het nog tot wel 200 jaar voor de populatie weer gezond te noemen is. Wat mij opviel was dat het PvD lid Esther Ouwehand (fantastisch zo’n naam bij het volgende pleidooi) zei “Het zou van een onbeschrijfelijke domheid getuigen om door te gaan met de vangst van een met uitsterven bedreigde diersoort. De paling is met zijn bijzondere leefwijze de Dodo* van onze tijd. Het kan en mag niet zo zijn, dat we de laatste exemplaren op toast serveren of onderwerp maken van rookwedstrijden.”

En waarom nu de titel van dit artikel? Als lid van de Commerciële Club Groningen ontving ik volgende uitnodiging:

“Traditiegetrouw luiden wij met onze jaarlijks terugkerende Palingparty de vakantieperiode in. Onder het genot van een drankje en een gerookte paling bestaat de mogelijkheid om in een informele sfeer bij te praten.”

Het is verheugend dat talrijke instanties dierenwelzijn en bewust omgaan met milieu als onderdeel van maatschappelijk verantwoord (duurzaam) ondernemen zien. MVO Nederland geeft diverse bedrijfstakken diverse handvatten hoe zij maatschappelijk kunnen ondernemen. Ook bij landbouw, bosbouw en visserij. Een van die handvatten is, dat je samenwerking zoekt met partijen in de branche. Aangezien dit een standaard handvat is, kun je het naadloos doortrekken naar bijvoorbeeld netwerkclubs als de CCG.

Een ander handvat is dat er keurmerken gehanteerd moeten worden. Voor vis is hierbij het MSC een norm (waarbij dierenwelzijn overigens geen onderdeel is), namelijk gekeken wordt naar visstand, vangstmethode en logistiek. Stichting Noordzee en het Wereldnatuurfonds is paling (gekweekt of gevangen) taboe op deze lijst.

People Planet Prosperity kennen wij allemaal als het credo van Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. People staat voor aandacht voor mensen binnen en buiten de onderneming, Planet voor aandacht voor de gevolgen voor het (leef)milieu en Prosperity voor zowel de economische winst als de winst voor de maatschappij.

Ik ben benieuwd wanneer het bestuur van de CCG eindelijk eens inziet dat een palingparty absoluut taboe is en ondernemers niet stimuleert om Maatschappelijk Verantwoord (duurzaam) te Ondernemen. We kunnen alleen maar hopen, dat alle leden van de club het bestuur dit duidelijk maken door schriftelijke reactie en tenminste afwezigheid op de party. Inmiddels heb ik gelukkig begrepen dat ik niet de enige ben wat signalen van ondernemers ontvangen die met het zelfde dilemma worstelen als ik: netwerken OK, maar wel op een goede manier. En als het nou niet lukt om het bestuur te laten inzien dat oude gebruiken zoals deze, ook al worden ze als traditie benoemd, schadelijk kunnen zijn voor het leefmilieu en dat maatschappelijk verantwoorde ondernemers niet hiermee geassocieerd willen worden? Misschien moeten we dan maar en masse het lidmaatschap opzeggen en een nieuwe Maatschappelijk Verantwoorde Commerciële Netwerkclub starten! Netwerkclub De Paling. En misschien kunnen we dan eens per jaar de antiprijs De Dodo* uitreiken. Bij deze nomineer ik het bestuur van de CCG.

* Een wetenswaardigheidje is nog, dat de hiervoor genoemde Dodo (Duifachtige, Raphus Cucullatus) die alleen op het eiland Mauritius voorkwam is uitgestorven kort nadat het eiland een bevoorradingsstation werd voor de Nederlandse VOC vloot. In 1630 werd door de Nederlanders namelijk een permanente vestiging aangelegd. Al in 1642 toen de Groninger Abel Tasman (geboren te Lutjegast) Mauritius aandeed op zijn ontdekkingsreis om via een zuidelijke route via het Zuidland naar Chili te varen (hij ontdekte “slechts” Van Diemensland het latere Tasmanië, Nieuw Zeeland, Tonga en Fiji), was de Dodo “critically endangered” en kwam nog slechts voor op een eilandje voor de kust van Mauritius. Rond 1670 is de aanduiding veranderd in “extinct”.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *