Geen koffie geen zaken.

Met mijn handen om een kopje cappuccino geklampt, luister ik aandachtig naar Marian Osinga die tegenover me zit in haar espressobar en winkel PS! Tot ik vanuit m’n ooghoek opmerk hoe mede-eigenaar Marcel Scholtalbers zorgvuldig de versgemalen koffiebonen in de koffiemachine plaatst. De handgemaakte Italiaanse La Marzocco verspreidt vrolijk pruttelend een intense zintuigveroverende geur door heel de zaak. Ondertussen weersta ik de behoefte om ongegeneerd mijn ogen te sluiten terwijl de warmte van het kopje in mijn handen zich langzaam maar zeker verspreidt naar mijn hart. De sensatie doet Marians woorden enkele tellen aan mij voorbij gaan en ik keer in gedachten terug naar een ander hartverwarmend moment. Onbewust van de tevreden glimlach om mijn lippen mijmer ik over Zuid-Franse taferelen.

’s Ochtends vroeg

Over een schaduwrijk stadspleintje dat uit zijn voegen dreigt te springen van de bedrijvigheid om zich heen. ’s Ochtends vroeg is het ruw gewekt uit zijn laatste sluimering door de bakkersvrouw die in de stilte voor de storm de broodkruimels de deur uit veegt en door de visboer aan de overkant van het plein die de laatste makrelen oog aan oog rangschikt. Op de achtergrond luiden de kerkklokken half acht en klinkt het geroep van de vele marktkooplui die vanachter hun stalletjes op het plein de fruitbetastende oude dametjes en saucijsruikende schilders tot aankoop proberen te verleiden.

Een ondoorgrondelijk tijdsbesef

Op het terras en aan de bar van de vele gezellige cafés die het plein omringen, nemen de forensen plaats, voor zij hun weg naar het werk vervolgen. Eén daarvan, een vrolijke jonge vrouw nipt van haar espresso terwijl haar vriendin een spervuur aan woorden op haar af vuurt. Verderop aan een tafeltje, wisselen drie zakenlieden…een vrouw en twee mannen van een jaar of dertig…het koffiedrinken af met aandachtig luisteren en levendig praten. Alles in hun doen en laten, straalt geduld uit. Door hun Mediterrane aderen stroomt de hen kenmerkende stille hartstocht, vloeit een ondoorgrondelijk tijdsbesef. Hier in het Zuiden weten ze hoe onlosmakelijk koffie drinken en zakendoen met elkaar zijn verbonden. Voor hen is het beleefd aanbieden van een kop koffie…of thee…allesbehalve een formaliteit. Het is een niet voorgeschreven ritueel waaraan zij zich vrijwillig onderwerpen. Koffie drinken schept ruimte om oprecht contact te maken met de ander. Geen koffie geen zaken.

Koffiegedrink is tijdsverspilling

Met dit besef schrik ik opeens wakker uit mij dagdroom en dringen Marians woorden opeens weer tot mij door. “Uh…sorry. Ik luisterde even niet…” zeg ik terwijl mijn koontjes rood kleuren. Tegelijkertijd vraag ik me af hoe lang ik niet heb opgelet. Heb ik ons contact verstoord? Heb ik ons verdere gesprek en de mogelijkheden die het biedt verknald, vraag ik me af. Een lichte bezorgdheid maakt zich van me meester tot Marian me glimlachend vraagt: “En hoe smaakt deze cappuccino?” Mooi hoe zo’n vraag me gerust kan stellen, besef ik opeens. Op hetzelfde moment zie ik in ons koffiedrinken de gelijkenis met het koffiedrinken in het Zuiden. Ik lach in mezelf. Wie beweert dat al dat koffiegedrink maar tijdsverspilling is en zakendoen in de weg staat, heeft het echt mis.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *