Brug-af-wachten

Het is maandag en zomers luw op straat. De temperatuur navenant. Eindelijk. Juli werd een ‘vroege herfst’ genoemd. Maar ach, het voorjaar was zo warm en droog dat we vreesden voor het gewas. Dat lijken we allang weer kwijt. Voor de mens geldt: niets zo verleidelijk als de korte termijn.

Ik fiets loom richting brug over de Willemsvaart. Half geheven biedt die enkele plezierjachtjes vrije doortocht. Fraai staaltje techniek. Maar wat opvalt is het hevige piepen als het gevaarte neerwaarts beweegt. De brugwachtster slaat het buiten haar kantoortje gade. “Die moet nodig gesmeerd worden” roep ik haar toe. Een volstrekt overbodige toevoeging, meer om de zomerse luwte te bevestigen dan te doorbreken.

Maar zo pakt de brugwachtster hem niet op. “Ja dat hoort bij de gemeente” roept ze terug. “We hebben het al vaak gezegd.”
Er staan nog meer fietsers. Automobilisten hebben hun ramen neer. Niemand zegt iets.
“Nou daar betaal ik belasting aan!”, voed ik de conversatie.
“Ze weten er van.”

Ze verdwijnt naar haar controlepaneel. De woorden echoën na in de trant van ‘wij hebben onze plicht gedaan’. Als ik verder fiets vraag ik me of en zo ja, welke belasting ik eigenlijk betaal voor het onderhoud van kunstwerken als die brug. De gedachten evolueren snel door naar de puberale figuren die tegenwoordig onze stad besturen. Smijtend met geld, alsof het van henzelf is. Meer dan een ton ging er naar een commissie die het kiezersbedrog rond de provinciale gelden voor het Forum – de nieuwste money pit – moet toedekken. Voor hoeveel tegenvallers is het afgelopen jaar al ´sorry´ gezegd? Als de museumdirecteur voor de zoveelste keer arrogant laat weten geld te willen zien, krijgt hij het gewoon. Een meisje van de SP liet weten wel blij te zijn dat er nu meer toezicht komt op de museale financiën… Een beter brevet van onvermogen kan niemand geven, omdat die partij voor dat onvoldragen toezicht de afgelopen jaren de volle verantwoordelijkheid droeg.

Moet je zoiets nou aankaarten, of het gewoon slechts overdenken? Want ach, in een democratie krijgen de burgers de overheid die ze verdienen. En de meerderheid van stadjers wil gewoon niet anders dan de linkse kliek die niet eerst afmaakt voor weer aan iets anders wordt begonnen. Met een oppositie die zich af laat kopen met hun eigen kabelwaan.
Als ik thuis kom staat de groene bak keurig geleegd waar ik hem heb achter gelaten. Gelukkig. Ze is er nog, mijn goede ouwe milieudienst. Net als de GGD, de brandweer en de mensen die me elke keer puik bedienen als ik een rijbewijs of paspoort nodig heb. De mensen aan wiens werk ik uiteindelijk via mijn belastingen graag bijdraag. Hun collega’s van Openbare Werken gaan die brug beslist tijdig smeren. Geen twijfel over.

Ik tel mijn zegeningen en laat het bij mijmeren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *