Ongewisse toekomst CO2

Richard Branson startte in 2008 de Carbon War Room. Centrale aanname: 50% van het klimaatprobleem kan worden bestreden met bestaande technologie, onder de huidige politieke en juridische spelregels en met winst. Niet op overheden wachten, maar aan de slag is het devies. Onder de niets verhullende titel Creating Climate Wealth organiseerde de War Room dit jaar 3 werkconferenties, in de VS (mei), Australië (juli) en in de UK (september).

Afgelopen week was London aan de beurt, met als een van de organisatoren UCL Energy Institute waar ik een tijdje te gast ben. Met een strak geleid programma van 6 werksessies werd op 7 thema’s ingezoomd: hoe kunnen we aan de gigatons CO2 gaan verdienen?
Komt daar meteen nieuwe business uit, climate wealth, de nieuwe google? Nee. Zelfs in een zaal vol no nonsense entrepreneurs blijken er wel haast onneembare barrières te zijn. Zo is er de technology lock – veranderen van technologie vraagt investering nu, opbrengsten volgen later, voor wie? En de economic alignment klopt vaak niet: economische prikkels houden het huidige patroon in stand. De shipping sector is een goed voorbeeld van de twee effecten tegelijk. Rond de wereldbol varen meer dan 100.000 tankers die samen goed zijn voor tenminste 1 miljard ton CO2 per jaar (nog even los van andere bijproducten als NOx, SOx etc, relatieve bijdrage nog veel groter). Die miljard ton is ongeveer een kwart van wat heel Europa uitstoot aan CO2 door gebruik van fossiele brandstoffen. Zuiniger transport over water kan door langzamer te varen of door bestaande technologie toe te passen – biofuels, of leuker: luchtbelletjes langs de romp. Maar helaas, door de mondiale malaise is de behoefte aan transport sterk terug gelopen, de tarieven voor vervoer zijn meer dan gehalveerd. En toen het nog goed ging met onze portemonnee zijn er veel nieuwe tankers besteld, waar door er nu nog meer veel te veel van zijn. Al met al zit het met de waardecreatie van deze CO2 bron moervast. Geen geld voor nieuwe technologie en de klant heeft er geen belang bij z’n vracht later af te laten leveren; van de eventuele winst van zuiniger varen ziet zij niets terug.
Creating Climate Wealth is zo makkelijk nog niet, blijkt. Uit sessies rond andere grootleveranciers van CO2 – zoals de gebouwde omgeving, landbouw, industrie, transport over land – komen dezelfde geluiden: echte doorbraken zijn moeilijk. Dat is toch jammer, komen er constructieve ideeën uit de markt, zit de markt zich zelf in de weg. Of was het Branson ergens anders om te doen? Het was wel een goed netwerkklimaat!

Misschien moet Richard Branson toch even komen kijken bij de 7e Energy Delta Convention in Groningen, 21-23 november. Daar ontmoeten markt, overhead en kennis elkaar op thema’s rond energietransitie. In de succesvolle Energy Valley. Niet gericht op de groten der aarde die het varkentje wel even zullen wassen, maar een bottom up benadering met alle partijen uit de Valley. Misschien is dat trouwens wel de les van Creating Climate Wealth sessies: als overheden maar langzaam bewegen en ook ‘de markt’ geen tempo kan maken, organiseren consumenten zich zelf wel. Grunneger Power is maar één voorbeeld, er zijn er al veel meer. Maar laten we het in de Energy Valley toch maar echt samen proberen: overheid, markt en kennis. Consumenten zijn welkom! Tot op de EDC2011!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *