Verwachtings-patronen

Wat mag je als inwoner, als burger van Nederland, als Groninger van de politiek verwachten? Dat is een lastige vraag. Wat is de politiek? Wat is de inwoner? Feitelijk bestaan beide niet, al doen we hard ons best om dat te ontkennen en elkaar als stereotypen te benaderen. We stoppen zaken in hokjes en bedenken voor elk hokje een term of een maatregel. Als er ergens een afstand tussen individuele mensen ontstaat dan is het daar. Hier wordt de kloof tussen politiek en burgers geboren. Er is geen oog voor de individuele aspecten, voor de meerdere kanten van een zaak, van een opvatting of mening.

En als je dan ook nog minachtend over groepen gaat spreken, dan wordt het daar niet beter van. Want zijn alle politici wel zakkenvullers? Of zijn er ook politici die met hart en ziel geloven dat met een beetje eigen inzet en goede wil er mooie dingen in samenwerking met anderen tot stand kunnen komen? En zijn alle werklozen zakkenvullers? Of zijn er ook werklozen die heel graag aan de slag willen, maar de kans niet krijgen van werkgevers, of die misschien echt te ziek zijn? En is het onwil van die werkgevers, die alleen maar aan hun eigen portemonnee denken, of is het daadwerkelijk zo dat niet in alle gevallen een werkloze kan worden ingezet voor de vacature die er is? En zijn alle Marokanen kut-Marokanen, of zijn er juist ook die een heel nuttige bijdrage leveren voor ons Nederland, ons Groningen?

Jammer dat een debat over de jaarlijkse Rijksbegroting in de Tweede Kamer zich niet aan deze tendens kan onttrekken. Dat het debat verwordt tot het indelen van mensen in groepen en deze vervolgens te stereotyperen en erger nog in sommige gevallen de huid vol te schelden en te beschimpen.

Waarom staan er geen mensen op, in de politiek, in het bedrijfsleven, in ons mooie Nederland die op een nette manier zeggen waar het op staat en daadkracht tonen. We zijn teveel verzand in het om de moeilijke beslispunten heen te stappen, in het ontlopen van de eigen verantwoordelijkheid. Laten we eerst eens nadenken over wat we zelf allemaal kunnen doen en bijdragen. Laten we vervolgens samenwerken en stapje voor stapje ons Nederland verbeteren. Ieder heeft daar zijn eigen verantwoordelijkheid in en hoeft de ander niet de maat te nemen. Wel mag je elkaar aansporen om dit ook te doen.
En neem elkaar serieus daarbij. Ik noem een concreet voorbeeld, velen van ons beseffen dat we niet kunnen doorgaan met het onbeperkt uitstoten van CO2. Ook is er het besef dat onze huidige energiebronnen ooit een keer op raken. Niet voor niets wordt gekeken naar alternatieve energiebronnen, zoals windenergie. Dat is heel belangrijk. Maar als je dan in de uitwerking van plannen merkt, dat het draagvlak ontbreekt, zoals bij de vestiging van een windmolenpark aan de N33, dan moet je niet volharden, en de confrontatie opzoeken. Dan moet je vanuit een gemeenschappelijk vertrekpunt, met de betrokkenen kijken wat mogelijke oplossingsrichtingen zijn. In dit geval betekent dat, dat je kunt kijken naar locaties waar wel draagvlak voor is, onder de bewoners daar, onder het bedrijfsleven dat het park moet realiseren en onder de betrokken en verantwoordelijke politici. Dan toon je daadkracht, dan werk je aan verbinden. Dat is wat anders dan wat nu gebeurd: achterover zitten en wachten tot het Rijk een aanwijzing oplegt en dan jammeren hoe het ooit zo had komen en dat je er zelf echt niets aan kon doen. Dat is je eigen verantwoordelijkheid ontduiken. Er wordt nu star vast gehouden aan één locaties, er zijn ondernemers die iets willen en er is een afgesproken doelstelling op politiek niveau. Als de wil om te bewegen er niet is, lok je bewust een aanwijzing uit. Zeg dat dan ook eerlijk. Dan weten mensen in ieder geval waar ze aan toe zijn.
Nogmaals, wat nodig is om mensen samen te brengen en vermeende kloven te overbruggen, is transparant zijn. Vertellen wat je doet en waarom. Het is je eigen verantwoordelijkheid nemen en dan pas naar een ander kijken en hem uitnodigen om mee te denken, mee te doen en ook verantwoordelijkheid te nemen. Het vergt luisteren en respecteren. En dan is het jammer dat er individuele Tweede Kamerleden zijn die niet beseffen dat zij daar een voorbeeldfunctie in zouden kunnen nemen. Laten wij in Groningen dat vooral anders (blijven) doen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *