Niemand weet hoe klein we zijn….

Een ogenschijnlijk normale week, met een paar mooie avonden. Een donderdagavond met mijn vader naar Stravinsky en Vai gespeeld door het NNO en de avond erna naar Marco Borsato met mijn dochter. Een moment van reflectie op wat echt belangrijk is in het leven.

Mijn pa die geniet van de muziek en om het concert heen goede gesprekken, tijd voor elkaar. Een intens gelukkige dochter die op haar verjaardag met mama en papa bij Marco de hele avond op de nek van papa danst, zingt en de handen in de lucht heeft. En ja dan besef je dat we klein zijn.

Hoe klein kun je zijn als Kamervoorzitter om op te roepen dat meer laag geschoolden actief moeten worden in de Tweede Kamer? En dat om ervoor te zorgen dat alle Nederlanders zich herkennen in de politici. Alsof dat afhankelijk is van de school die je hebt gevolgd? Alsof we niet voor grotere uitdagingen staan in ons land, die het vereisen dat alle beschikbare kennis die er is ook gebruikt wordt. In plaats van de oproep van Verbeet, zou ik twee andere oproepen willen doen.

Die mensen die druk bezig zijn met hun carrière, en misschien wel heel veel geld verdienen daarmee, neem je verantwoordelijkheid. En mensen in plaats van alleen te klagen, pak de handschoen op en werk mee aan een betere samenleving. Zit je in voor de maatschappij en zorg dat je kennis en capaciteiten beschikbaar komen in de politiek (lokaal, regionaal of landelijk). Bedenkt wat echt van belang is: dat we op een goede wijze met elkaar samenleven, waarin er oog en zorg voor een ieder is! Dan besef je hoe klein we zijn: we hebben geen carrière maar elkaar nodig.

En als je dan uitlegt waarom een besluit genomen wordt of hoe je over bepaalde zaken denkt, maak je zelf dan niet belangrijker dan je bent. Laat die dure woorden, vage zinsformuleringen maar achterwege. Hou ook geen hele verhalen met als doel om de waarheid heen te draaien. Vertel wat er aan de hand is, waarom je dingen doet, wat je mening is, en doe dat duidelijk met gebruik van begrijpbare woorden.

Want laten we eerlijk zijn. Iedereen ziet wel dat er geen huizen worden gebouwd en verkocht. Dan begrijpt iedereen ook wel dat al die woningbouwplannen van de overheid niet of in ieder geval op veel kleinere schaal met minder bouw doorgaan. En wat verwacht je dan van een overheid: dat die zorgvuldig gaat kijken wat er wel en niet meer kan. Vanuit een visie op waar we naar toe gaan en niet gedreven door incidenten en de waan van de dag of door het beperken van politiek gezichtsverlies.

En iedereen begrijpt ook wel dat er andere energiebronnen nodig zijn omdat het gas en de olie opraken. Zij verwachten van de overheid oplossingen voor die uitdaging. Windenergie kan daar een beperkte rol in spelen. Wat wij niet begrijpen is dat je dan een locatie aanwijst als overheid, waar veel weerstand tegen is. Die locatie handhaaft en als er dan een concrete ondernemer is die windmolens wil gaan bouwen op die plek, dat je niet zelf de regie neemt, maar de zaak afschuift naar het Rijk om een besluit te nemen en dan als regionale overheid ineens wel aangeeft dat er minder molens moeten komen dan aanvankelijk voorzien om tegemoet te komen aan de inwoners in de directe omgeving die tegen zijn. Waar is de duidelijkheid van de overheid? Waar is het nemen van je verantwoordelijkheid? Waar is de visie op de toekomst? Dat is ver te zoeken op zo’n moment. De krokodillentranen die nu achteraf worden gehuild om de locatie bij de N33, die begrijpen we niet.

Laten we klein en bescheiden blijven. De samenleving dienen en daar oprecht en duidelijk in handelen. Nee we kunnen het niet iedereen naar de zin maken op elk onderwerp. We kunnen wel het beste doen, zodat iedereen als je alle onderwerpen op een stapel gooit, tevreden is over hoe we hier in Nederland kunnen leven. Laten we met elkaar beseffen dat het op vele plekken in de wereld heel wat slechter leven is. Laten we beseffen hoe mooi het hier kan zijn als we naar elkaar omkijken in al onze kleinheid. Laat Verbeet in de Tweede kamer er eerst maar eens voor zorgen dat ze haar eigen verantwoordelijkheid als kamervoorzitster neemt en de Kamerleden die houding eigen laten maken zodat ze elkaar respectvol benaderen in discussies. Daar heeft ze haar handen dan de komende tijd meer dan vol aan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *